WALEWICE - Pałac z XVIII w.(woj. łódzkie, pow. łowicki, gm.Bielawy)

Pałac w Walewicach, fasada frontowa

Pałac w Walewicach został wzniesiony w roku 1783 dla szambelana króla St. A. Poniatowskiego Anastazego Walewskiego i jego żony Magdaleny z Tyzenhauzów wg. projektu Hilarego Szpilowskiego. Jest to jeden z pierwszych w Polsce klasycystycznych pałaców piętrowych wzniesionych na planie prostokąta z kolumnowym portykiem. Główny budynek Pałacu w Walewicach połączony jest z dwoma kwadratowymi dwukondygnacyjnymi pawilonami bocznymi za pomocą parterowych przeszklonych galerii.

Widok na pałac od strony podjazdu.

Dawniej na parterze Pałacu w Walewicach był salon, biblioteka, jadalnia i kaplica. Na piętrze Pałacu znajdowały się pomieszczenia mieszkalne oraz pokoje dla gości. Wnętrza pałacowe były kilkakrotnie przebudowywane i remontowane. 

Od strony zachodniej budynku znajduje się taras, z którego schody prowadzą nad rzekę i do parku. W parku, możemy podziwiać barokowe i klasycystyczne rzeźby wykonane z piaskowca.

Pałac od strony ogrodu

Posąg bogini Diany.

Kompleks zabudowań składa się z pałacu, stajni i powozowni z 2 połowy XIX w. oraz budynków gospodarczych, krochmalni i spichlerza z końca XVIII w. Pałac wraz z przylegającym parkiem należał przez wieki do rodu Walewskich. Jego najsłynniejszą przedstawicielką jest Marianna z Łączyńskich, żona Anastazego Walewskiego, kochanka cesarza Napoleona. Tu też przyszedł na świat ich syn, Aleksander Colonna-Walewski, późniejszy ambasador Francji w Wielkiej Brytanii i minister spraw zagranicznych Ludwika Napoleona.

Widok na park z pałacowego tarasu

Wojownik w stroju antycznym

W roku 1655 w starym drewnianym pałacu, po którym obecnie nie ma już śladu, nocował sam król szwedzki Karol Gustaw.

Obecnie pałac z całym kompleksem zabudowań oraz parkiem jest siedzibą spółki "Stadnina Koni Walewice",
zajmującej się hodowlą koni angloarabskich. Pobliska stadnina oferuje również wczasy w siodle oraz kursy jazdy konnej. W Pałacu znajdują się biura stadniny oraz apartamenty gościnne. Park oraz najbliższe otoczenie pałacu możemy zwiedzać bezproblemowo, natomiast wnętrza rezydencji są udostępnione tylko uprzednio zgłoszonym grupom turystów.

Pałac od strony ogrodu

Walewice leżą tuż przy drodze wojewódzkiej nr. 703 łączącej Łowicz z Łęczycą. Aby do niej dojechać należy w miejscowości Bielawy skręcić w prawo, w drogę na Sobotę. Walewice znajdują się około 3 km. od tego skrzyżowania. Walewice to atrakcyjne miejsce dla osób, które pragną odpocząć z dala od miejskiego zgiełku w pałacu otoczonym romantycznym parkiem. Polecam :)

LUCIEŃ - Pałac z XIX w.(woj.mazowieckie, pow.gostyniński, gm. Gostynin)

Widok od strony ogrodu.

Neoklasycystyczny pałac został wzniesiony w 1865 roku dla rodziny niemieckiego pochodzenia, hrabiów von Luttichau.

Do roku 1920 obiekt wielokrotnie zmieniał właścicieli. W tym samym roku, nowymi właścicielami pałacu zostali Kazimierz i Helena Łysakowscy, którzy utrzymali majątek aż do II Wojny Światowej. W roku 1940 pałac zostaje przejęty przez administrację niemiecką, a właściciele zostają zmuszeni do opuszczenia swojej rezydencji. Po zakończeniu II Wojny Światowej obiekt zostaje przeznaczony i dostosowany na potrzeby domu dziecka. W roku 1986 w pałacu wybucha pożar, który powoduje duże zniszczenia a odbudowa trwa do roku 1996, kiedy to budynek zostaje przekazany szkole podstawowej. Od roku 2003 w pałacu mieści szkoła podstawowa i gimnazjum w Lucieniu.

Pałac zbudowany został z cegły na planie zbliżonym do kwadratu, nakryty niskim dachem dwuspadowym. Od strony ogrodu ryzalit został poprzedzony otwartą werandą. Elewacje wzdłużne obiektu posiadają ryzality umieszczone centralnie ze zwieńczonymi trójkątnymi szczytami.

                    Wejście do pałacu nietypowo umieszczono w elewacji szczytowej i poprzedzono sionką.

Pałac znajduje się przy drodze wojewódzkiej nr. 573, między Gostyninem a Nowym Duninowem. Obiekt dostępny jest tylko z zewnątrz, gdyż funkcjonuje w nim szkoła podstawowa oraz gimnazjum.

NOWY DUNINÓW - Pałac z XIX w.(woj.mazowieckie. pow.płocki, gm.Nowy Duninów)

                                                       


















                                                                                                                                                                                         

Widok pałacu od południowego - wschodu.

Elewacja frontowa.

Pałac w Duninowie został zbudowany w latach 1862 - 1876 w stylu neorenesansowym i był siedzibą rodziny baronów Ike - Duninowskich. Obiekt jest to budowla piętrowa, wraz z przybudówkami z obu stron, nakryta dachem naczółkowym oraz pierwotnie z żeliwną balustradą attykową na krawędzi dachu (na starym zdjęciu poniżej) i dekoracyjnym szczytem.


Źródło- Zabytki Budownictwa Na Mazowszu Płockim.

Wejście poprzedzał pierwotnie czterofilarowy ganek wspierający balkon, niestety obecnie widoczne tylko jego pozostałości. W latach 1945 - 1994 mieściła się tu szkoła podstawowa. Obecnie pałac pozostaje w ruinie, szczególnie w wewnątrz co widać na poniższych zdjęciach i czeka na inwestora.

Widoczna data na szczycie oznajmia ostatnią rozbudowę pałacu.

Widok od południowego - zachodu.

                                                                                               

Część środkową elewacji ogrodowej tworzy dwukondygnacyjna wnęka z wgłębnym portykiem filarowym w dolnej kondygnacji i loggią w kondygnacji górnej. 

Elewacja północna, od strony ogrodu.

                                                                                                                              Wnętrza pałacu.
                                                                                                                 

 

Widoczne, jeszcze istniejące schodki.

                                        Obok pałacu, po stronie zachodniej natrafiłem również na piwniczkę.

Widoczne pozostałości bramy wjazdowej i ogrodzenia, okalające  kompleks  pałacowo - parkowy.

Obiekt znajduje się przy drodze krajowej nr 62, w odległości 20 km. od Płocka i stanowi wyjątkową część XIX w. kompleksu pałacowo- parkowego, w skład którego jeszcze wchodzą: drewniany dwór z czasem nazwany pałacykiem myśliwskim oraz neogotycki zameczek. Obiekty te w przeszłości były otoczone ciągiem stawów rybnych, niestety nie dotrwały, gdyż zostały osuszone. 
Na uwagę zasługuje też okazały kościół neogotycki w Duninowie ufundowany przez Ike Duninowskich oraz   grobowiec rodzinny Duninowskich na cmentarzu parafialnym.

TOKARNIA - Park Etnograficzny Muzeum Wsi Kieleckiej. Dwór staropolski z Suchedniowa z XIX w.(woj. świętokrzyskie, powiat kielecki, gm.Chęciny)

Elewacja frontowa.

Tokarnia jest małą miejscowością, położoną w dolinie Czarnej Nidy, w której jest założony park etnograficzny, czyli Muzeum Wsi Kieleckiej, który zajmuje powierzchnię prawie 70 ha. Prezentowane są tutaj obiekty gospodarskie, izby wiejskie a także obiekty przemysłowe jak młyny, wiatraki czy kuźnie. Zlokalizowano tu również zabudowę małomiasteczkową oraz folwarczną ze staropolskim dworkiem, który właśnie chciałbym bliżej omówić.

Dwór z Suchedniowa został wzniesiony prawdopodobnie w 1812 roku i był własnością Ignacego Strądałło, który następnie sprzedał go Wincentemu Tarczyńskiemu. Wtedy dwór pełnił rolę stacji pocztowej wraz z sąsiadującymi obiektami gospodarczymi. Rozwój transportu kolejowego spowodował, że działalność komunikacji konnej w roku 1885 została zlikwidowana. Ostatnimi właścicielami obiektu, do roku 1968 była rodzina Tumulców, która również dzierżawiła poszczególne pomieszczenia dworu. Znajdowała się tu szkoła, kaplica prawosławna oraz sąd grodzki. 

Widoczne dwa tylne alkierze.

Dwór pobudowany został  na planie prostokąta z dwoma tylnymi alkierzami. Przed frontowym wejściem znajduje się kolumnowy ganek z dwupołaciowym daszkiem. Dwór nakryto dachem naczółkowym, pokryty podwójną warstwą jodłowego gontu. Ściany zewnętrzne obiektu zbudowano z drzewa modrzewiowego natomiast ściany działowe z drewna jodłowego. Dwór posiada okna ościeżnicowe z okiennicami.




                                                                                                         Stylizowane wnętrza dworskie.

Gabinet.

Sypialnia.

Kuchnia.

                                                                         

Wejście do skansenu.

Park Etnograficzny w Tokarni znajduje się przy drodze krajowej nr. 7 na trasie Kielce - Kraków. Wszystkie obiekty mieszczące się na terenie parku, a jest ich około siedemdziesięciu, są przykładem budownictwa dawnej Kielecczyzny i tworzą interesujący oraz malowniczy kompleks. Wnętrza wielu z nich są udostępnione do zwiedzania. Jako ciekawostkę dodam, że w skansenie były nagrywane również zdjęcia do filmów, m.in. "Przedwiośnia" w reżyserii Filipa Bajona oraz "Papuszy" Krzysztofa Krauze.

DZIAŁDOWO - Zamek Krzyżacki Prokuratorski z XIV w. (woj. warmińsko - mazurskie, pow.działdowski)

Widok na Dom Główny od wschodu.

Budowę murowanego zamku w Działdowie Krzyżacy rozpoczęli około 1340 roku, prawdopodobnie na miejscu drewnianego grodu obronnego Prusów, doceniając doskonałe strategiczne położenie. Najpierw wzniesiono Dom Duży, w którym mieściły się kuchnia, kaplica i refektarz, a na piętrze dodatkowo kancelaria i sypialnia. Potem wymurowano kurtyny z gankiem obronnym wokół dziedzińca, wieżę bramną i most zwodzony nad fosą.

Poniżej zamieszczam rekonstrukcję zamku z XV w.

(Źródło: Sypek R. "Zamki i Obiekty Warowne Państwa Krzyżackiego")

Gdy wzrosła liczebność załogi na zamku, wybudowano nowe budynki mieszkalne i dobudowano piętro spichlerzowe. Dodatkowo wzniesiono przedzamcze o charakterze gospodarczym, otoczone własnymi murami obronnymi, której podstawą obrony była czworoboczna wieża. Zamek zajmował doskonałe miejsce, z trzech stron otaczały go bagna, a z czwartej dostępu broniła rzeka Działdówka. 

W 1409 roku zamek przeszedł chrzest bojowy, odpierając oblężenie wojsk polskich. Rok później w okolicy zatrzymała się ciągnąca pod Grunwald armia polsko - litewska i niewielki oddział zajął pozbawioną załogi warownię. Po zwycięstwie grunwaldzkim król oddał Działdowo Ziemowitowi Mazowieckiemu, lecz już dwa dni później zamek odbito.

Dom Główny z widocznym zdobionym szczytem. Widok od północnego wschodu.

Widok od południowego zachodu.

Gdy Państwo Zakonne przestało istnieć, stając się uzależnioną od Polski częścią Prus, zwaną Książęcymi, zamek stracił swe militarne znaczenie. W połowie XVI wieku twierdzę przebudowano w stylu renesansowym. Podczas wojny ze Szwecją przez dłuższy okres przebywał tu król szwedzki Karol X August. Potem przez pewien czas część warowni była siedzibą gminy kalwińskiej.

Oddany miastu, pełnił już tylko funkcje gospodarcze, a w połowie XIX wieku władze pruskie podjęły decyzję o częściowej rozbiórce. Na początku XX wieku zamek częściowo wyremontowano i przeznaczono na magazyny. Obie wojny światowe spowodowały kolejne zniszczenia budowli. Po roku 1945 zamek zabezpieczono, a w 1973 roku rozpoczęto częściową próbę odbudowy warowni, ale chyba nie do końca udaną. 

Do naszych czasów w bardzo dobrym stanie zachował się główny budynek mieszkalny ze zdobionym szczytem, mur obwodowy od strony zachodniej i północnej, przyziemia baszty północnej, fragmenty bramy wjazdowej oraz dolne partie wieży w pobliżu bramy.

Widoczne skrzydło wschodnie zamku od strony bramy wjazdowej.

Elewacja Domu Głównego, widok od strony dziedzińca.

Widok na kurtynę zachodnią zamku

Poniżej widzimy znajdującą się w zamku makietę warowni wraz z miastem

Warownia znajduje się 113 km. od Płocka i mieści się przy ul. Zamkowej 12.   Warto również zajrzeć do oddalonej o 24 km. Nidzicy z zamkiem krzyżackim z XIV w.