OPOCZNO - Relikty Zamku Królewskiego z XIV w. (woj.łódzkie, pow.opoczyński)

Widok od północnego - zachodu.

Niestety niewiele wiemy o pierwotnym wyglądzie oraz dokładnym czasie powstania zamku w Opocznie, gdyż nie został on zbadany przez archeologów oraz nie przeprowadzono jego analizy architektonicznej. Dodatkowe trudności spowodowała swobodna odbudowa warowni przez kolejnych właścicieli.

Prawdopodobnie w latach 1360 - 1365 król Kazimierz Wielki ufortyfikował Opoczno i wzniósł zamek, który był typowym zamkiem miejskim, wchodzącym w skład fortyfikacji miasta. Powstał na planie prostokąta w południowym narożniku murów miejskich. Składał się z budynku mieszkalnego oraz narożnej wieży.

Widok od południowego - zachodu.

Widok od północy.

W roku 1599 przebito nową bramę miejską, która powstała w zewnętrznym murze zamkowym. Fakt przebicia muru i przeprowadzenie przez teren dziedzińca zamkowego ulicy, świadczy o upadku znaczenia zamku i zatraceniu jego walorów obronnych. Niestety podczas najazdu szwedzkiego w roku 1655 zamek został zniszczony i przetrwał w ruinie do drugiej połowy XIX stulecia. Na szczęście budowlę odbudowano, a zamkowa wieża w XVIII wieku zaczęła pełnić rolę więzienia dla mieszkańców Opoczna. Pod koniec XIX wieku, zrujnowana warownia została odbudowana z wykorzystaniem starych fundamentów. Niestety swobodna rekonstrukcja zatarła pierwotny wygląd obiektu i jedynie nawiązuje do dawnego usytuowania zamku. W latach 20. XX wieku nadano mu wystrój neorenesansowy. Do chwili obecnej zachowały się jedynie piwnice noszące ślady średniowiecznego budownictwa.

Obecnie w zamku znajduje się siedziba Muzeum Regionalnego w Opocznie, które zostało utworzone w 1976 roku. Muzeum  posiada zbiory z zakresu etnografii, historii oraz archeologii.

Zamek znajduje się przy Placu Zamkowym 1.

SOCZEWKA - Dwór z XIX w.(woj.mazowieckie, pow.płocki, gm.Nowy Duninów)

Fasada dworu. Widok od wschodu.

Dwór został pobudowany w połowie XIX wieku dla warszawskiego bankiera Jana Epsteina, który zakłada w Soczewce jedną z największych w Królestwie Polskim Fabrykę Papieru. Dla potrzeb fabryki, w wyniku spiętrzenia wód Skrwy Lewej, stworzono sztuczny zbiornik wodny - Jezioro Soczewka, którego długość wynosi 2200 m. i szerokość ok. 300 m.

 

 

Dwór jest murowany, parterowy, posiadający piętrowy ryzalit, który przykryty jest dwuspadowym dachem. W kondygnacji dolnej ryzalitu znajduje się czterofilarowy podcień, który poprzedza wejście, obok którego mieści się kolejne wejście, które poprzedza dwufilarowy ganek.

Ryzalit w elewacji frontowej.

 Na elewacji zachodniej dworu, od strony parku znajduje się również niewielki ganek. Prawdopodobnie obiekt posiada również piwnice sklepione kolebkowo. W latach 1941 - 1942 dwór został rozbudowany. 

Widoczna elewacja zachodnia.

Dwór otacza park krajobrazowy ze szpalerem lipowym i okazami starych modrzewi. Niestety obiekt zatracił swoje cechy stylowe. Obecnie jest własnością prywatną. Jak sięgam pamięcią, od wielu lat jest remontowany. Dwór znajduje się przy drodze krajowej nr. 62 i oddalony jest centrum Płocka o 12 km.

ZABYTKI W PŁOCKU - Kamienica "Dom pod Opatrznością"

Jednopiętrowa, klasycystyczna kamienica z mieszkalnym poddaszem została wzniesiona w latach 1828 - 1832 dla radnego Jana Lisieckiego według projektu znanego architekta Jakuba Kubickiego. 
 

Fasada główna. Widok od wschodu..

Budynek ze względu na dekorację tympanonu, w którym znajdują się dwie płaskorzeźby przedstawiające postacie kobiet i biblijne "oko opatrzności", zwany jest "Domem pod Opatrznością". Kamienica posiada dwa frontony. Główny, bardziej ozdobny znajduje się od strony wschodniej, czyli od placu Narutowicza oraz drugi skromniejszy, od ulicy Grodzkiej. W XIX wieku i na początku XX , obiekt pełnił funkcje mieszkalne, a jego część parterowa od ul. Grodzkiej - handlowe. 

W styczniu 1930 roku właścicielem budynku zostało Towarzystwo Naukowe Płockie, które miało przeznaczyć obiekt na muzeum. Funkcję muzeum budynek pełnił aż do roku 1976, kiedy to przeniesiono do niego Bibliotekę im. Zielińskich Towarzystwa Naukowego Płockiego. Biblioteka posiada cenne zbiory, które zawierają liczne starodruki jak np. dzieło Mikołaja Kopernika z 1543 roku pt."O obrotach sfer niebieskich" oraz jedyną w kraju kolekcję 80 grafik Goi.

 Kamienica znajduje się przy placu Narutowicza 2.

ŁANIĘTA - Pałac z XIX w. (woj.łódzkie, pow.kutnowski)

 Widoczny podjazd z głównym wejściem.

Pałac w Łaniętach został wzniesiony prawdopodobnie około połowy XIX wieku, powstając z przebudowy rezydencji dworskiej na pałac. Posiada on cechy klasycyzmu i neogotyku. Obiekt jest piętrowy i podpiwniczony, zbudowany na planie prostokąta, którego elewacje zdobione są  boniowanymi  narożnikami. Pośrodku elewacji frontowej znajduje się pozorny ryzalit zaznaczony pilastrami toskańskimi podtrzymującymi trójkątny szczyt.Natomiast elewacje boczne rozczłonkowane są potężnymi pilastrami z ostrołukowymi płycinami pomiędzy nimi.

Widok od wschodu na fasadę pałacu.

Widok z podjazdu na "zameczek".

Na poniższym zdjęciu widzimy drugie wejście w elewacji północnej obiektu, które wyróżnia się wachlarzowatymi schodami.

Widok od północnego - zachodu.

W parku krajobrazowym otaczającym pałac znajduje się także dawna pałacowa oficyna, zwana "zameczkiem". Obiekt podobnie jak pałac zbudowany został prawdopodobnie w połowie XIX wieku i później jeszcze był kilkakrotnie przekształcany. Zameczek jest piętrowy, pobudowany z cegły, zwieńczony attyką z krenelażem, posiadający również od wschodu charakterystyczną, czworoboczną wieżę. Elewacja północna zameczku rozczłonkowana jest przyściennymi kolumnami toskańskimi.

Dawna oficyna pałacowa tzw. "zameczek".

Widok od wschodu.

Widok od północnego - wschodu.

Neogotycki zameczek od strony głównej alei, prowadzącej od bramy.

Wjazd do zespołu pałacowo - parkowego prowadzi przez bramę główną, znajdującą się w zachodniej części parku przy trasie kutnowskiej.

Wejście na teren zespołu pałacowo - parkowego jest darmowe. Właścicielem całego założenia jest Urząd Gminy w Łaniętach. Również zauważyłem, że obecnie pałac służy jako budynek mieszkalny. Oba obiekty znajdują się w odległości 45 km. na południowy - zachód od Płocka, przy drodze Gostynin -  Krośniewice.

ZABYTKI OKOLIC PŁOCKA - Słupno (pow. płocki)

Znaleziska archeologiczne potwierdzają, że już w XII wieku w tym miejscu powstał pierwszy kościół drewniany p.w. św. Marcina. W 1612 roku wzmiankowana jest kolejna świątynia, prawdopodobnie już trzecia w tym miejscu, która posiadała wieżę oraz osobną kaplicę. Kolejna zbudowana w 1621 roku świątynia przetrwała do  połowy XVIII wieku, gdyż już w roku 1753 został wzniesiony kolejny drewniany kościół, który ufundował proboszcz klasztoru norbertanek płockich. Obecna drewniana świątynia została wzniesiona w roku 1753 i była ufundowana przez proboszcza klasztoru norbertanek płockich. Kościółek był gruntownie remontowany po I wojnie światowej oraz w latach 1955 - 58 i taki przetrwał do chwili obecnej.

Widok od zachodu.

Drewniany kościółek jest budowlą orientowaną, o konstrukcji zrębowej, czyli ściany składają się z poziomych bali drewnianych, łączonych w narożnikach. Obiekt składa się z dwóch oddzielnych części: wyższego i szerszego korpusu trójnawowego, zbudowanego na planie prostokąta oraz niższego i węższego prezbiterium.

Widok od południa.

Drewniana dzwonnica z przełomu XIX i XX w.

W pobliżu kościółka znajduje się również grodzisko pierścieniowate pochodzące z XI / XII wieku, które w średniowieczu pełniło prawdopodobnie rolę strażnicy na odcinku Wisły między grodami w Płocku i Wyszogrodzie.

Kościół p.w. św. Marcina znajduje się na ulicy Kościelnej 1. Oddalony  jest o 11 km. od centrum Płocka.

ZABYTKI OKOLIC PŁOCKA - Brwilno Górne (powiat płocki, gm.Stara Biała)

 

Przedstawiony przeze mnie kościół w Brwilnie Górnym znajduje się na terenie Brudzeńskiego Parku Krajobrazowego i jest typowym przykładem drewnianego kościółka parafialnego. Jest jedynym drewnianym obiektem sakralnym w Parku oraz jednym z najstarszych na terenie Mazowsza Płockiego. Kościół parafialny p.w. św. Andrzeja Apostoła został wybudowany wraz z dzwonnicą w 1740 roku przez księdza Mateusza Krzemińskiego proboszcza norbertanek, a konsekrowany był w roku 1787 przez biskupa płockiego Wojciecha Józefa Gadomskiego. 

We wnętrzu kościółka znajduje się późnorenesansowy ołtarz główny z początku XVII wieku, przeniesiony z kościoła norbertanek z Płocka po kasacie zakonu oraz ołtarz boczny z około 1630 roku, pochodzący z kościoła franciszkanów w Dobrzyniu nad Wisłą.

Widok od zachodu.

 

Na poniższych zdjęciach, na przykościelnym cmentarzu widzimy nagrobek majora Wojsk Polskich - Wincentego Poznańskiego, który został wzniesiony w pierwszej połowie XIX wieku. Jak możemy zauważyć, posiada on piękny, klasycystyczny  detal architektoniczny.

Dzwonnica została wzniesiona ponownie  w roku 1882 do użycia której, wykorzystano belki z wcześniejszej budowli pochodzącej z połowy XVIII wieku.

Dzwonnica.

Widok od północy.

Obok dzwonnicy znajduje się pomnik upamiętniający mieszkańców okolicy, którzy zginęli w obozach hitlerowskich w latach 1939 - 1945.

Drewniany kościółek znajduje się zaledwie 9 km.od centrum Płocka.

WŁOCŁAWEK - Relikty zamku (woj.kujawsko - pomorskie)

Widok pałacu od wschodu.

Obecny pałac biskupi znajduje się na miejscu wcześniejszego grodu, a następnie zamku biskupów włocławskich. Inicjatorem budowy zamku był biskup Mikołaj z Gołańczy. Na przestrzeni wieków zamek był wielokrotnie przekształcany, ale gruntowna jego przebudowa nastąpiła w roku 1861, co spowodowało, że obiekt uzyskał charakter klasycystycznej rezydencji.

Widok od północnego - wschodu.

Widok elewacji północnej.

W czasie I wojny światowej pałac uległ zniszczeniu. Jego odbudowę przeprowadzono w roku 1925 z przeznaczeniem na siedzibę kurii i rezydencję biskupa. W latach 1989 - 1993 podczas prac archeologicznych odkryto relikty baszty zamkowej oraz mur obwodowy znajdujący się od strony zachodniej pałacu.

Na pierwszym planie czterokolumnowy portyk.

Obecnie pałac jest w posiadaniu Kurii Biskupiej. Obiekt znajduje się przy ulicy Gdańskiej 2/4, w pobliżu bulwarów wiślanych.

Brama wjazdowa na teren pałacu.